Galeria Forum UMK

MAGDALENA HARAS

Rysunek, olej, pastel

W cyklu „Góry” dominuje pustka rozległych przestrzeni. Odrealnione pejzaże, pozbawione postaci ludzkiej, gdzie tylko nieznacznie zasugerowana jest jej obecność, poprzez pojawiający się ślad, np. biegnącej ścieżki w „Śnie o Tybecie I”, tchnie tajemnicą. Wprowadzona tu iluzja dalekiej, niedookreślonej przestrzeni jest zarówno niepokojąca, jak i pociągająca. Struktury symetrycznych kompozycji bloków skalnych tworzą głębię, uciekając w perspektywie korytarzy i ścieżek. Efekty luministyczne potęgują symboliczny wymiar przedstawień, gdzie wizja ponadczasowej przestrzeni jest pytaniem o istnienie i przemijanie. Autorka używa tu najczęściej zimnych, monochromatycznych zestawień: błękitów, szarości, złamanych beżów, gdzie walorowe gradacje tworzą grę kontrastów światła i cienia. Subtelna kolorystyka łączy się z ekspresyjnymi własnościami linii i nawarstwiającą się fakturą płaszczyzn.

W „Grocie I” odległy, jaśniejący kształt szczeliny rozcina ciemne tło, wcinając się klinem pulsującego światła w skałę o granatowych i błękitnych odcieniach. Kusi tajemnicą nieznanej przestrzeni…Być może jest to metafora przejścia

do innego świata.

 

Nieco inaczej w „Grocie II” autorka odrealnia temat w materii pulsujących

 

i świetlistych zieleni, akcentowanych jasnymi, wyraźnymi podziałami

i plamami czerwieni. Nawiązuje tym samym do idei estetycznej, w myśl której obraz to, przede wszystkim, obszar autonomicznej barwnej gry i ekspresji, wynikający z samej istoty i jakości tworzywa.