Galeria Forum UMK

DYFUZJE

Katarzyna Wendland

KATARZYNA WENDLAND

Urodzona w Szczecinie w 1979 roku. Związana z Toruniem, gdzie mieszka. Od 2015 roku współzałożycielka grupy artystycznej Piñata. Od 2016 roku prezes zarządu Fundacji Piñata W 2006 ukończyła malarstwo sztalugowe, malarstwo w architekturze (malarstwo ścienne i witraż) oraz rysunek na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Laureatka nagrody im. Prof. Stanisława Borysowskiego w dyscyplinie: malarstwo 2003/2004. W 2004 – 2006 ukończyła Studium Pedagogiczne UMK w Toruniu. W latach 2006 – 2012 związana z placówkami oświatowymi oraz kulturalnymi m.im.: Akademią Muzyczną im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy (2007 – 2009), Galerią i Ośrodkiem Plastycznej Twórczości Dziecka w Toruniu (2010 – 2016). Autorka licznych programów edukacyjnych dla szkół podstawowych, policealnych, szkoły wyższej oraz warsztatów plastycznych i plenerów malarskich. Uczestniczyła w wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą (Niemcy, Irlandia). Od 2007 roku członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Zajmuje się szeroko rozumianym malarstwem współczesnym, malarstwem w architekturze, designem oraz cyfrową fotografią eksperymentalną, jak również rysunkiem na kamiennym papierze ( Stone paper ), cyfrową instalacją dźwiękową. Realizuje też cykle graficzne w technikach wypukłodruku.

Recenzja

D Y F U Z J E- RECENZJA

Wystawa „Dyfuzje” Katarzyny Wendland – to interdyscyplinarna aranżacja przestrzeni ekspozycyjnej Galerii Wydziału Matematyki i Informatyki UMK. Artystka prezentuje tu prace wchodzące w skład kilku zróżnicowanych tematycznie i formalnie cykli realizowanych przez nią równolegle w różnych dyscyplinach. Artystka używa różnorodnych przenikających się i dopełniających mediów, którymi posługuje się, aby wyrazić, utrwalić i przekazać swoje fascynacje kolorem, światłem, przestrzenia, ruchem, rytmem i dźwiękiem oraz ich wzajemnymi asocjacjami. Tworzy kompozycje i układy symultaniczne, oddziaływujące na siebie nawzajem i pobudzające w odbiorze do recepcji wielozmysłowej. Szczególnie inspirujące jest dla niej zjawisko ruchu, jego stadia, rytmiczność i przestrzenny ożywiany światłem układ. Światło jako czynnik sprawczy i organizujący stanowi tu jednocześnie element duchowy. Artystka odnosi się także do symboliki barw, spośród których szczególne znaczenie ma dla niej błękit, jako kolor dający odczucia pozawymiarowe, wiodące ku nieskończoności. Duchowe i przestrzenne walory błękitu eksploruje artystka w wielkoformatowych obrazach z cyklu „Stratosfera”. Towarzyszą im obrazy z cyklu “Follow the sun” – będące rodzajem kolistych mandali. Sferyczne układy kompozycyjnych zatrzymane w jednej z możliwych wersji wirujacego układu kształtów i barw, ukazują niewyczerpany potencjał światła, jako szczególnego medium wiażącego niewidzialnym spoiwem materię z duchowościa. Ekspozycję dopełnia eksperymentalny rysunek z wykorzystaniem materiałów syntetycznych, fotografia cyfrowa oraz instalacja dźwiękowa, która stanowi próbę przełożenia języka sztuk wizualnych na język dźwięku.

-Mirosława Rochecka