Galeria Forum UMK

ALICJA WIECZOREK

Rozprawa doktorska w dziedzinie sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne pt.
„Pamiętnik. Systematyczność automatyzm i przypadek w procesie twórczym.”

Promotor: dr hab.Mirosława Rochecka, prof. UMK

Cykl wieloelementowych kompozycji malarskich „PAMIĘTNIK” jest naturalnym zapisem uczuć, emocji i wrażeń związanych z obserwacją natury oraz zachodzących w niej zjawisk i procesów. Osobisty charakter prac wynika z zastosowanych eksperymentów technologicznych. Prace mają na celu przekazanie treści ideowych w indywidualnej formie, nie narzucając odbiorcy jedynego sposobu interpretacji. Dzięki abstrakcyjnej formie odbiór prac jest zależny od osobistych doświadczeń i skojarzeń widza.

 

 

ALICJA WIECZOREK

Kurator wystawy – Mirosława Rochecka

Inspiracją do zaprezentowanych W Akademickiej Przestrzeni Sztuki – U Teologów prac malarskich Grażyny Zielińskiej jest pośmiertna maska beatyfikowanego 7 czerwca 1999 r. w Toruniu przez Jan Pawła II Bł. Stefana Wincentego Frelichowskiego. Odlew maski z twarzy ks. Wincentego wykonał w Dachau w 1945 r. więźnień obozu koncentracyjnego Stanisław Bieńka. Na prośbę bp-a Czaplińskiego, również więźnia obozu, w masce zostały zalane gipsem kostki palca ks. „Wicka”. W ten sposób pośmiertna MASKA stała się relikwiarzem.

„Stefanowi <Wickowi> Frelichowskiemu w dramatycznym ukryciu i pośpiechu w obozie w Dachau wykonano gipsową maskę posmiertną – utrwalając ślad kontaktu Jego życia z Jego śmiercią. Ta maska pozostała dla nas potomnych. W pewnym sensie została ona nam podarowana. Może po to, by zaistniał Szczególny Kontakt przedstawiciela tamtego pokolenia polskich księży z nami żyjącymi w epoce bez obozów koncentracyjnych, przynajmniej w Europie. Ślady życia i ślady śmierci – zapisane w masce pośmiertnej takiego Człowieka – stają się rzeczywistym atrybutem naszego „Teatru Wyobraźni”: o tamtych czasach i tragicznym dramacie tamtych ludzi. Taka „maska” staje się też atrybutem nieodzownego kontaktu pokoleń, w tym przypadku, mieszkańców naszego miasta, ale i naszej części Europy i świata z pokoleniem ludzi do końca uświęconych w zdziczałej atmosferze niemieckiego obozu śmierci z czasów II wojny światowej. (…)

Maska pośmiertna jako Twarz zdjęta zaraz po śmierci Kapłana oddaje bez grymasów, bez żadnych mimicznych napięć prawdę o Człowieku wewnętrzno-zewnętrznym, o jego zastygnięciu w ostatecznym rozrachunku ze śmiercią. W obliczu śmierci chyba nikt nie kłamie, nie udaje, nie ucieka, nie próbuje być kimś innym niż jest.”

Grażyna Zielińska – Fragment książki „Maska – Twarz prawdy,” Wydawnictwo Universitas, Kraków, 2015

Grażyna Zielińska
Urodziła się w 1951 w Toruniu. Studiowała Konserwację i Restaurację Dzieł Sztuki na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu (1970-1975).  Artysta malarz i konserwator dzieł sztuki.  Pracowała do 1982 roku w Państwowej Pracowni Konserwacji Zabytków we Wrocławiu. Prowadziła prace konserwatorskie w Ankarze w Turcji (1980/81). Od 1976 należy do ZPAP. Od 1982 mieszka w Toruniu. W 1995 roku ukończyła studia podyplomowe na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego. Uczestniczyła w wielu warsztatach i szkoleniach specjalistycznych dotyczących dramy (szkoły – Polska, Brytyjska i Holenderska). W 1998 uzyskała tytuł pedagoga dramy i uprawnienia do wykonywania tego zawodu. Od 1997 roku pracowała w Bibliotece Uniwersyteckiej UMK w Toruniu. W 2008 r.  uzyskała stopień doktorski na Wydziale Humanistycznym UMK w Toruniu, temat: Filozofia Dramy w procesie twórczym artysty. Autorka i organizatorka I., II., III. Ogólnopolskiego Sympozjum Praktyki Dramy w Toruniu. Realizuje projekty edukacyjno-artystyczne, pisze książki naukowe i scenariusze dla teatru i filmu. np. Iść będziemy w ogień Szarymi Szeregami; To nie raj to dramat Zygmusia (o Korczaku), Teatr Wnętrza – Wąż Adama i Ewy, i inne. Prezentowała swoje prace na 53 wystawach indywidualnych w Polsce i za granicą oraz uczestniczyła w ponad 100 wystawach zbiorowych. W dorobku konserwatorskim ma ponad 50 ważniejszych realizacji (ambony, ołtarze, obrazy, malarstwo ścienne). Była uczestniczką 16 plenerów malarskich. Ponad 50 publikacji, m. in.: Filozofia dramy w procesie twórczym (dzieło-portret-maska; wybrane zagadnienia); 2 tom - Filozofia dramy u artystów – twórców (analiza dzieł dramowych obrazów; dzieło-portret-maska) Wyd. Universitas w Krakowie, 2013. Otrzymała liczne stypendia twórcze i nagrody.

 

U teologów – Akademicka Przestrzeń Sztuki UMK,
Wydział Teologiczny UMK, ul. Gagarina 37, Toruń
Galeria czynna codziennie oprócz niedziel w godz. od 8.00 do 20.00
Kontakt: Mirosława Rochecka 668129484, miro@umk.pl

 

 

MASKA – TWARZ PRAWDY BŁ. KS. „WICKA”

Uczestnicy wystawy:

Wydział Sztuki UR: Mikołaj Garlak, Dorota Jakubik, Jakub Kowal, Karolina Lula, Paulina Lula, Rafał Podsobiński, Paweł Skomorowski, Dominika Surmacz, Sebastian Wawrzusiak, Monika Wołowiec.

Wydział Sztuk Pięknych UMK Toruń: Michał Beszczyński, Berenika Czerwonka, Paulina Drewniak, Maria Dziubińska, Aneta Grudzińska, Klaudia Kwietniewska, Natalia Mazur, Agata Rzeszotarska, Katarzyna Sadomska, Patrycja Wojtyś, Adriana Zakowicz.

Wystawa „Pejzaż i wyobraźnia”jest prezentacją obrazów plenerowych studentów Wydziału Sztuki Uniwersytetu Rzeszowskiego i studentów kierunku konserwacja i restauracja dzieł sztuki z Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Wszystkie prace powstały w Wiśniowej, w malowniczej podkarpackiej wiosce, która od wielu lat jest miejscem plenerowych spotkań zarówno dojrzałych artystów jak i młodych adeptów sztuki. Owocem ubiegłorocznych, wakacyjnych działań jest wystawa będąca swoistym portretem krajobrazu, na który składają się miejsca i charakterystyczne punkty okolicy, takie jak wzgórza i doliny podkarpacia z ich fauną i florą, a także elementy architektury gminy Wiśniowa.

Malowanie w plenerze jest dla studentów wyzwaniem i przygodą, często daje szansę określenia własnej osobowości artystycznej. Doświadczenia zdobyte w pracowni malarstwa zostają przeniesione w inną przestrzeń i wymagają budowania innej formy widzenia tej przestrzeni. Artyści zmagają się nie tylko z problemami pojawiającymi się na płaszczyźnie obrazu, takimi jak światło, wzajemne oddziaływanie barw, perspektywa, rytm, ale również z warunkami atmosferycznymi: deszczem, wiatrem czy palącym słońcem. To praca badawcza, nieustanne ćwiczenie oka, by widzieć i  rozumieć. Uważna obserwacja zjawisk, poznanie krajobrazu pozwalają na jego interpretację. A więc najpierw jest pejzaż, a za nim wyobraźnia.

Ewa Bińczyk

Pejzaż i wyobraźnia

XI Międzynarodowy Plener Malarski w Wiśniowej nad Wisłokiem

Uczestnicy: Jacek Balicki, Tomasz Baran, Stanisław Białogłowicz, Ewa Bińczyk,Barbara Bokota-Tomala, Małgorzata Borek, Tadeusz Boruta, Katarzyna Cwynar, Magdalena Cywicka, Jerzy Dmitruk, Iwona Duracz-Gil, Agnieszka Gaweł-Pasek, Łukasz Gil, Andrzej Korzec, Stanisław Koziarz, Dorota Magryś, Marlena Makiel-Hędrzak, Antoni Nikiel, Marek Olszyński, Zuzanna Opielowska-Nowak, Mikołaj Pazizin, Wiesław Plezia, Tomasz Potuczko, Mirosława Rochecka, Kazimierz Rochecki, Tomasz Rut, Edward Syty, Drahomir Stastny, Jerzy Tomala, Alicja Wieczorek, Grzegorz Wnęk

Kuratorzy: Mirosława Rochecka, Łukasz Gil

Wiśniowskie plenery malarskie, ubogacone poezją, muzyką, rozważaniami o sztuce, wyraźnie okrzepły zyskując sympatię artystów, odbiorców, mediów. Ten świat ducha inspirowany wiśniowskim pejzażem, historią i tradycją, na stałe znalazł sobie miejsce w urokliwym zakątku między jazowskimi lasami, bramą Frysztacką, sennym Wisłokiem, pamiętającym czasy panującego w Galicji cesarza Franciszka Józefa i wcześniejsze, by wspomnieć zarządzające Wiśniową rody Bogoriów, Odrowążów, Bonerów, Jabłonowskich, a od połowy XIX wieku – Mycielskich.

XI Międzynarodowy Plener Malarski Wiśniowa pachnąca malarstwem miał miejsce w dniach 5 – 15 lipca 2018 roku. Po raz pierwszy rezydował w Powiatowym Centrum Kultury i Turystyki w Wiśniowej, czyli w odremontowanych dawnych zabudowaniach gospodarczych Mycielskich. Artyści czuli się w tym magicznym miejscu znakomicie. Wśród sędziwych dębów wiśniowskiego parku, w tym osławionego Józefa, tajemniczej alei grabowej, kaplicy grobowej, pałacu, oficyny, urokliwych okolic – powstały dzieła pełne zadumy, filozoficznych zamyśleń, różnych artystycznych wizji i skojarzeń. Podobnie jak w okresie międzywojennym, kiedy to w parku wiśniowskim, jak pisał Zygmunt Mycielski „w każdym krzaku siedział malarz”. (…) Jak pisał Zygmunt Mycielski, sztuka rozwija się „gdy się jej dobrze dzieje”. W Wiśniowej znalazła ona życzliwych przyjaciół i godnych opiekunów. Oby tak dalej.

Andrzej Szypuła

Wystawa poplenerowa

Kurator wystawy: Kazimierz Rochecki

 

Moja droga artystyczna to przenikające się nawzajem malarstwo i fotografia. W twórczości poszukuję duchowych przestrzeni, które trudno mi jest do końca zrozumieć, które są ukryte w mojej podświadomości. Czasami są to wspomnienia, chociaż częściej sięgam do tajemnic, które wykraczają poza realny, materialny świat. Pragnę, aby formalna- zewnętrzna strona obrazu (która jest dla mnie bardzo ważna), była zaproszeniem do odkrywania i zgłębienia tego co tylko przeczuwamy – nowych bytów i przestrzeni, które nie poddają się racjonalnej percepcji. Próbuję zgłębić te tajemnice, ukazać. że istnieją i że można ich doświadczać bez konieczności zrozumienia.

Malarstwo jako podstawa mojej twórczości jest dopełniane przez fotografię. Robiąc zdjęcia używam innego narzędzia, zamieniam pędzel na obiektyw, ale to tylko zamiana techniczna.

Blejtram z zamalowanym płótnem z formalnego punktu widzenia abstrakcyjny, jest dla mnie nośnikiem emocji trudnych do zwerbalizowania. To sposób opowiadania o tym co trudno jest ubrać w obrazy i słowa. Przedstawiająca i dość realistyczna fotografia, zapisująca umykającą chwilę, nastrój, jest ze mną mocno związana emocjonalnie – to moje przemyślenia, odszukane w pamięci wspomnienia. Często jest próbą osobistego rozliczenia się z przeszłością, zamknięcia w kadrze pewnego okresu życia.

- Zygmunt Droński

 

Biogram:

Zygmunt Droński studiował na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Dyplom w 1979r. w pracowni doc. Barbary Steyer.W 1990 r. został zatrudniony w Wyższej Szkole Pedagogicznej. Przewód doktorski w 1996r. na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, habilitacja w 2007r. na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu. Obecnie pracuje na etacie profesora w Instytucie Sztuk Pięknych Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, gdzie prowadzi zajęcia z malarstwa, rysunku i pracownie dyplomowe. W latach 2010-2016 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Sztuk Pięknych.

W 1996r. zamieszkał na stałe w pod olsztyńskiej wsi, co miało znaczący wpływ na charakter jego twórczości mocno związanej z regionem warmińsko-mazurskim.

Autor 35 wystaw indywidualnych, uczestnik kilkudziesięciu wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Organizator i uczestnik licznych plenerów, warsztatów, konferencji.

Zygmunt Droński

ULI SCHILLER

W cyklu „Góry” dominuje pustka rozległych przestrzeni. Odrealnione pejzaże, pozbawione postaci ludzkiej, gdzie tylko nieznacznie zasugerowana jest jej obecność, poprzez pojawiający się ślad, np. biegnącej ścieżki w „Śnie o Tybecie I”, tchnie tajemnicą. Wprowadzona tu iluzja dalekiej, niedookreślonej przestrzeni jest zarówno niepokojąca, jak i pociągająca. Struktury symetrycznych kompozycji bloków skalnych tworzą głębię, uciekając w perspektywie korytarzy i ścieżek. Efekty luministyczne potęgują symboliczny wymiar przedstawień, gdzie wizja ponadczasowej przestrzeni jest pytaniem o istnienie i przemijanie. Autorka używa tu najczęściej zimnych, monochromatycznych zestawień: błękitów, szarości, złamanych beżów, gdzie walorowe gradacje tworzą grę kontrastów światła i cienia. Subtelna kolorystyka łączy się z ekspresyjnymi własnościami linii i nawarstwiającą się fakturą płaszczyzn.

W „Grocie I” odległy, jaśniejący kształt szczeliny rozcina ciemne tło, wcinając się klinem pulsującego światła w skałę o granatowych i błękitnych odcieniach. Kusi tajemnicą nieznanej przestrzeni…Być może jest to metafora przejścia

do innego świata.

 

Nieco inaczej w „Grocie II” autorka odrealnia temat w materii pulsujących

 

i świetlistych zieleni, akcentowanych jasnymi, wyraźnymi podziałami

i plamami czerwieni. Nawiązuje tym samym do idei estetycznej, w myśl której obraz to, przede wszystkim, obszar autonomicznej barwnej gry i ekspresji, wynikający z samej istoty i jakości tworzywa.

MAGDALENA HARAS

Ciekawość, zachwyt nad światem, prostota i chęć tworzenia, to elementy, które przede wszystkim kierunkują twórczość Adama Jakuba Harasa.

Po pierwsze – ciekawość – ta odwieczna cecha człowieka, która pcha wciąż do przodu w odkrywaniu i kreowaniu świata. U Adama objawia się ona zamiłowaniem do eksperymentowania. Doświadczenie nowych sposobów działania z pogranicza sztuk, w rezultacie daje zaskakująco ciekawe efekty. Odzwierciedla również wrodzoną skłonność do niepodporządkowania się konwencjom. Eksperyment- poszukiwanie- łączenie działań z różnych dyscyplin sztuki, doprowadziło Adama do stworzenia idei prac, które nazywa obiektami. Jest to nowatorska koncepcja połączenia rzeźby z grafiką artystyczną. Zestawienie surowych, prawie nieobrobionych brył drewna, z finezją i delikatnością rysunku wprowadza nas w świat tajemniczych znaczeń. Artysta w swojej nowej koncepcji łączy ze sobą ideę kaplic przydrożnych ze światem mitologicznych wierzeń w istoty nadprzyrodzone, zamieszkujące konary drzew. Widoczne są tu jego fascynacje zarówno kunsztem dawnych mistrzów, jak i sztuką ludową.

Po drugie – zachwyt nad światem – u Adama idzie w parze z prostotą, przestaje brzmieć banalnie. Jest to postawa nie tyle artysty, co człowieka. Spoglądanie na świat, jako twór odwieczny i ponadczasowy, niewykreowany przez człowieka, lecz sięgający daleko poza ludzką świadomość bytu. Świat, który w swojej ponadczasowości budzi zarówno lęk, jak i zachwyt. Adam nie ulega modom, nie próbuje „zaistnieć” na siłę. Systematycznie i sumiennie dąży do uchwycenia w formie plastycznej swoich wrażeń na temat otaczającej rzeczywistości. Myślę, że ta prostota, ta pewność swojej drogi – wynikająca z przemyśleń – jest jego siłą… i wartością zarazem.

W końcu – tworzenie – jako działanie, wartość sama w sobie, bez względu na efekt jaki osiągamy jest mottem często powtarzanym przez artystę, także w kontekście: nauczyciel – uczeń, podczas prowadzonych przez niego zajęć i warsztatów. I właśnie takie myślenie jest podstawą jego działania. Bowiem, nie zachwyt odbiorców, w mniemaniu Adama, stanowi o wartości dzieła. Wartość jest w samym procesie twórczym, w przemianie materii, gdzie przy zastosowaniu wybranej techniki trzeba się zmierzyć z materiałem, na przykład- matrycy graficznej i w czysto fizycznym działaniu ujarzmić, podporządkowując swojej wizji…

- Magdalena Haras

ADAM JAKUB HARAS

„Artysta versus Kurator” to wydarzenie cykliczne, stanowiące platformę spotkań studentów Wydziału Sztuk Pięknych UMK, dające im możliwość wymiany doświadczeń i poglądów dotyczących sztuki.  Podstawowym założeniem projektu  jest współpraca  studentów, którzy wystawiają w Galerii Forum UMK swoje prace (dzieło +  tekst) jako duet artystyczno-teoretyczny. „Artysta versus Kurator” jest wydarzeniem, w którym artyści i teoretycy nie stanowią dla siebie opozycji, lecz stają „na wprost”, gotowi do dyskusji. W ramach trzeciej edycji uczestnicy będą mieli okazję wziąć udział w cyklu warsztatów poświęconych m.in. tematyce konkursów artystycznych oraz aukcjom sztuki. Przygotowania do wystawy – spotkania, konsultacje oraz montaż prac i udział w wernisażu staną się okazją dla artystów i teoretyków,  aby mogli poznać swoje dziedziny, stworzyć bazę kontaktów oraz po prostu zaprzyjaźnić się ze sobą. Edycja 2019 jest inicjatywą „młodego pokolenia” – organizatorem tegorocznego wydarzenia jest grupa studentów Krytyki Artystycznej, którzy zapraszają do współpracy studentów kierunków artystycznych oraz teoretyków sztuki i kultury.

Więcej informacji :www.postart.umk.pl 

Artysta versus Kurator

Uczestnicy wystawy:

Agata Barczyńska, Justyna Basta, Michał Beszczyński, Berenika Czerwonka, Natalia Domagała, Paulina Drewniak, Maria Dziubińska, Aleksandra Dziwulska, Aneta Grudzińska, Klaudia Grzesiak, Zuzanna Hedesz, Klaudia Kwietniewska, Natalia Listosz, Natalia Mazur, Zofia Nycz, Barbara Rutkowska, Agata Rzeszotarska, Katarzyna Sadomska, Joanna Sąsara, Zofia Szlęg, Patrycja Wojtyś, Bartłomiej Woźniak, Adriana Zakowicz, Mateusz Zyznowski

 

Tematem pleneru studenckiego Wiśniowa 2018 było ukazanie walorów podkarpackiego krajobrazu z elementami architektury gminy Wiśniowa, w tym parkowo-dworskich i folwarcznych obiektów zabytkowych w dawnej posiadłości hr. Mycielskich. Zadaniem studentów było wykonanie prac malarskich w technice olejnej alla prima na gruncie białym i gruntach barwionych w konwencji nawiązującej do tradycji polskiego koloryzmu. Zagadnienia problemowe realizowanych w plenerze prac to budowanie przestrzenności obrazu z zastosowaniem perspektywy linearnej, malarskiej i powietrznej, budowanie planów przestrzennych, kulis analiza walorów barwnych stref światła i cienia, zastosowanie gradientów wielkości, walorów gestu i malarskiej materii.

Plener malarski dla studentów I roku konserwacji i restauracji dzieł sztuki Wiśniowa 2018 odbył się w terminie od 7.07 – 18.07 2018 r. na terenie Gminy Wiśniowa nad Wisłokiem (pow. Strzyżowski). W plenerze uczestniczyło 25 studentów. Plener odbył się pod kierunkiem art. mal. Mirosławy Rocheckiej, prof. UMK we współpracy z art. graf. dr. Ewa Bińczyk i art. mal. mgr. Alicja Wieczorek.

Plener studentów konserwacji był połączony organizacyjnie z odbywającymi się XI Międzynarodowym Plenerem Malarskim „Wiśniowa Pachnąca Malarstwem” oraz plenerem studentów z Wydziału Sztuki Uniwersytetu Rzeszowskiego. Opiekę organizacyjną nad plenerami sprawował Urząd Gminy Wiśniowa we współpracy z Ośrodkiem Kultury w Wiśniowej, Zespołem Szkolno-Przedszkolnym w Wiśniowej, Towarzystwem im. Zygmunta Mycielskiego oraz Fundacją Cherry Home w Wiśniowej. Dzięki integracji działań, studenci mieli możliwość obserwować pracę profesjonalnych artystów oraz uczestniczyć w cowieczornych spotkaniach w ramach sesji artystyczno-naukowej, podczas których odbywały się prezentacje twórczości uczestników Międzynarodowego Pleneru oraz koncerty.

Twórcza atmosfera i intensywność artystycznych działań udzieliły się naszym studentom. Podczas 10 dni plenerowych działań powstało łącznie ok. 130 prac malarskich w technice olejnej, a także wiele szkiców rysunkowych i akwarelowych. Wszystkie plenery zakończyły się wspólną roboczą wystawą w Zespole Szkolno-Przedszkolnym w Wiśniowej. Wybrane prace studentów weszły w skład gromadzonej w Wiśniowej kolekcji malarstwa.

- Dr hab. Mirosława Rochecka, prof. UMK

 

Galeria Forum Wydziału Sztuk Pięknych UMK, Toruń, ul. Gagarina 30/34 Galeria czynna codziennie oprócz niedziel w godz. od 8.00 do 20.00